خدايا ! چنان كه در برابر گستاخيم نسبت به نافرمانيهايت ، و با آگاهى از تضييع حقّت و سستىام از شكر نعمتت و ارتكاب معصيتت ، حلم ورزيدى ! خدايا ! من هيچ بهانه‌اى ندارم ، عذر مرا بپذير ، و هيچ راه چاره‌اى ندارم پس مرا يارى كن ! خداوندا ! براستى كه من بد كردم و ( بر خودم ) ستم نمودم ، و رفتار و عملم بد بود ! با اين همه گناهان من تو را زيانى نداشته است ، پس تويى آقا و مولاى من ، من از تو طلب آمرزش مىكنم ! خدايا ! تو منزّهى و جز تو معبود بحقى نيست ، پاك و منزّهى تو ، براستى كه من از جمله ستمگرانم . خداوندا ! تو جز من كسى براى عذابت مىيابى ولى من جز تو كسى را براى ترحّم بر خود نمىيابم ، پس اگر من گريزگاهى داشتم فرار مىكردم ، هيچ ملجأ و پناهگاه و جايگاهى از ( قلمرو ) تو جز به سوى تو وجود ندارد ! خدايا ! اگر عذابم كنى سزاى من است ولى تو به لطف و فضل و وحدانيّت و جلال و شكوه و عظمت و پادشاهيت بر اولياى خود كسانى را كه سزاوار مجازات و عذاب تو بودند از قديم با عفو و آمرزش منّت نهاده‌اى ! آقاى من ! با اينكه اميد عافيت تو را ندارم ولى همچون اميدواران به عفو توام ، و با اينكه اميد عفو تو را ندارم ، همانند كسى هستم كه به گذشت تو اميد بسته‌ام ، و در حالى كه به رحمت تو اميد ندارم بمانند كسى هستم كه به رحمت تو اميدوارم ، و آنگاه كه به آمرزش تو اميد ندارم ، به مثل كسى هستم كه به آمرزش تو طمع دارم ، و موقعى كه به روزى تو اميدى ندارم ، به روزى تو دلبسته‌ام ! و لحظه‌اى كه اميد فضل تو را ندارم ، نظير كسى هستم كه چشم اميد به فضل تو را دارم .